اصل امامت و مفهوم كامل و اصيل آن مىباشند ، البته اين بدان معنى نيست كه گمان شود اصل امامت امر ابداعى آنها يا به قول بعضى كه به عالم غيب ايمان ندارند ، دستآورد تاريخ است . از جملهء روايات معتبر در نزد اهل سنت ، روايات على بن‌الحسين عليه السلام و امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليهم السلام است چنان‌كه « احمد شاكر » در شرح « الباعث الحثيث » نوشته است ، موقعيت معنوى و امامت ائمه قبل از اين دو امام در دل‌هاى مردم بسيار استوار بوده است . اين اعتقاد كه امامان قرآن ناطق هستند يعنى معانى و تعابير خاص قرآن را مىدانند قبل از امام محمّد عليه السلام باقر در بيانات پدر بزرگوارش امام زين العابدين عليه السلام و قبل از او هم در روايات اميرالمؤمنين عليه السلام و امام حسن و امام حسين عليهم السلام بارها مطرح شده بود و شخص پيامبر صلى الله عليه و آله در ضمن احاديثى كه از حدّ تواتر هم گذشته است ، به اين مسأله اشاره دارند و آن حضرت ائمه معصومين عليهم السلام را هم‌رديف قرآن معرفى كرده‌اند ، در كتاب‌هاى اهل سنت خطبه‌اى از امام زين العابدين عليه السلام نقل شده است كه در آن با صراحت از قرار داشتن امامت در اهل بيت عليهم السلام و اينكه اين بزرگواران يگانه مرجع و حجّت الهى بر خلق‌اند ، به تفصيل سخن گفته شده است .